“యుగాలు మారినా బాధను మోస్తున్నది ఆడదే…”

 నేడు ప్రపంచవ్యాప్తంగా జరుపుకుంటున్న International Women's Day సందర్భంగా ఒక ప్రశ్న మనసును తాకుతుంది — యుగాలు మారినా మహిళల జీవితం నిజంగా మారిందా?

ఇతిహాసాలు చెబుతున్న కథలు కేవలం పురాణాలే కాదు… అవి ఒక ఆడబిడ్డ జీవితానికి ప్రతిబింబాలు కూడా.

తన ప్రమేయం ఏమాత్రం లేకుండా, తన తప్పు ఏదీ లేకపోయినా సీత రాక్షస రాజు రావణుడు చెరలో బంధించబడి ఎంతటి బాధను అనుభవించిందో రామాయణం చెబుతుంది. ఆమె తప్పు ఏదీ లేదు… కానీ శిక్ష మాత్రం ఆమెకే పడింది.

అలాగే మహాభారతంలో ద్రౌపది కథ మరింత బాధాకరం. తన అనుమతి లేకుండా జూదంలో పందెంగా పెట్టబడి సభ మధ్యలో అవమానాన్ని ఎదుర్కొంది. ఆమె తప్పు ఏదీ లేదు… కానీ అవమానం మాత్రం ఆమెకే ఎదురైంది.

భర్త ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి స్వయంగా యమధర్మరాజును సైతం ఎదుర్కొన్నది సావిత్రి. భర్త కోసం ప్రాణాలకైనా తెగించే స్త్రీ ధైర్యానికి అది ఒక గొప్ప ఉదాహరణ.

సత్యానికి ప్రతీకగా నిలిచిన హరిశ్చంద్రుడు జీవితంలో కూడా బాధలన్నీ భరించినది ఆయన సతీమణి చంద్రమతి. భర్తతో కలిసి సత్యాన్ని కాపాడటానికి ఆమె అంగట్లో అమ్మకానికి కూడా నిలబడాల్సి వచ్చింది.

ఈ కథలు మనకు ఒక కఠినమైన నిజాన్ని గుర్తుచేస్తాయి—

ఏ యుగం చూసినా… ఏ కాలం చూసినా… ఎక్కువగా బాధను మోసేది ఆడదే.

అమ్మగా పుట్టి కుటుంబానికి ఆధారం అవుతుంది…

భార్యగా మారి జీవితానికి అర్థం అవుతుంది…

కూతురిగా ఉంటూ ఇంటికి వెలుగు అవుతుంది…

కానీ ఎన్నో సందర్భాల్లో అదే మహిళ కన్నీరు కార్చాల్సి వస్తుంది.

తెలుగు సినిమా Srimati Oka Bahumati లోని ఒక పాటలో చెప్పిన మాటలు ఈ సత్యాన్ని హృదయాన్ని తాకేలా చెబుతాయి —

“ఆడదే ఆధారం మనిషికి… ఆడనే ఆరంభం…

ఆడదే సంతోషం… మళ్లీ అదే మనిషికి ఆడదే సంతాపం…”

మహిళ కంట కన్నీరు కేవలం నీరు కాదు…

అది ఒక కుటుంబం బాధ…

ఒక సమాజం వైఫల్యం…

ఒక మనిషి మనసు గాయపడిన చరిత్ర.

ఆ కన్నీటి వెనుక ఉన్న బాధను అర్థం చేసుకోని వారు ఎవరైనా సరే…

చరిత్రలో మంచి పేరుతో నిలబడలేరు.

జాతీయ మహిళా దినోత్సవం సందర్భంగా ఒక విషయం మాత్రం మనం గుర్తు పెట్టుకోవాలి—

మహిళను గౌరవించే సమాజమే నిజంగా అభివృద్ధి చెందుతుంది.

ఆమె నవ్వు ఒక కుటుంబాన్ని నిలబెడుతుంది…

ఆమె కన్నీరు ఒక సమాజాన్ని ప్రశ్నిస్తుంది.

— తెలంగాణ స్రవంతి డిజిటల్ మీడియా

జనం నుంచి జనంలోకి